True gambian experience

15.4.18



We wilden naar de zon, we gingen naar de zon. Vorige week maandag boekten we een vakantie naar Gambia, die zaterdag daarop liepen we na een tergend lange vlucht naar de transfer die ons naar het geboekte hotel bracht. Tevens ook een walhalla voor de verschrompelde zongedroogde Nederlandse tomaatjes die de gehele dag liggen te bakken. De moeder van mijn vriend zei dat het schijnt dat er veel dames van middelbare leeftijd daar een jonge Gambiaan nemen en dat schijnt niet zo te zijn; dat is zo. We vragen ons nog steeds af waar ze die jonkies vandaan toveren of opduikelen. De dames geven onderling ook complimenten aan elkaar: 'joe hef a najsz boj der.'

Zomer

20.2.18



Weet je waar ik naar uit kijk? Zomer. Zomerschoenen. Zon en zonnebrand, palmbomen en golven, strandhaar en een zon afgelebberde huid. Een paar zomerse cocktails en meloenen. Lachend de warme regen door fietsen, zand tussen je tenen, in je bikini, in je haar en wenkbrauwen. Strandjurkjes en espadrilles (maar die draag ik nu al, zomer moet je afdwingen toch?), met zonder jas naar buiten.
Uiteraard is dit niet de standaard Nederlandse zomer, neen, ergens in Frankrijk of op 8 uur vliegen hier vandaan. Gebrekkig Frans praten en een hele vloedgolf Franse taal over je heen terug krijgen.

Uit je tent rollen, de mega lange rij voor de douches zien staan en besluiten dat je best nog een dagje over kan slaan. Besluiten dat regenlaarzen goed genoeg zijn voor vandaag en je haar in een rommelige knot meer dan voldoet voor vandaag terwijl je met je tandenborstel in je mond langs allemaal tentjes loopt waar sommige meisjes druk in de weer zijn met een 10de laag make up en glittersteentjes. Koude pannenkoeken in de ochtend, churros in de middag. Rennen van onderdakje naar onderdakje omdat Nederland ook zo onvoorspelbaar kan zijn in de zomer. Verliefde stelletjes die elkaar midden op het terrein aan elkaar gesmolten zitten en het hier geen probleem vinden. Festivals in de zomer.

Eerlijk jongens, ik kan niet wachten. Afgezonderd van het, hopelijk doorgaande, wintersportweekje over 3 weken heb ik écht geen zin meer in de winter. Ik ben klaar met deze stage (die ik nog tot juli moet lopen) en ben jaloers op mensen die al vanaf hun 3de weten dat ze boomchirurg willen worden en dat plan ook daadwerkelijk volgen. Ik weet niet wat ik wil, ik heb gewoon geen zin meer om te studeren maar van deze baan word ik ook niet heel erg blij (en dan is mijn hekel aan deze baan groter dan de hekel die ik heb aan (verder) studeren) (misschien dat het er ook gewoon aan ligt dat het ziekenhuis een hele grote deceptie is, misschien dat er ergens anders wel iets leuks is te vinden maar ik weet gewoon niet wat).
Ik ben er eigenlijk gewoon een beetje klaar mee met het niet weten wat ik wil doen (en zou zeggen dat je derde studiepoging eigenlijk wel raak zou moeten kunnen zijn).

Nog 121 dagen en dan is het zomer (en ik hoop dat het dan ook écht zomer is, niet een of ander lullig zonnestraaltje dat net het puntje van Nederland raakt).

Wintersport - Blauwe plekken

13.1.18


Het gevaar van (wintersport) vakanties is dat ik liever gewoon daar wil blijven en in een oud gezellig cafeetje werk dan dat ik weer naar huis ga waar het stageleven mij weer inhaalt en ik met bergen nog te schrijven verslagen zit. Wintersportvakanties zijn heerlijk, de omgeving is prachtig, de oude studio waar we in sliepen voelt gigantisch nostalgisch en ik was met mijn vriend op wie ik mega verliefd ben - dus ja, ik wilde ook dit jaar eigenlijk helemaal niet terug naar huis.

IJsland ~ deel van the ring road

1.8.17


IJsland. Ja. Het was eigenlijk een beetje een spontane beslissing om hier naartoe te gaan. Ik had een Franse taalcursus geboekt in Biarritz maar omdat mijn concentratieboog precies nul was besloot ik dat dit jaar misschien niet het beste moment was om dat te gaan doen. Of ik daar achteraf spijt van heb gehad? Misschien een beetje, aangezien die ene week Spanje één van de beste weken van de afgelopen twee jaar is geweest (en dat had te maken met zon - zee - strand, simpel) en ik hier dus ook wel vier weken van had aangekund (zo niet langer). Aan de andere kant, IJsland stond onwijs hoog op de emmerlijst en die kan ik daar nu van af strepen (ik klink echt als een verwend nest) en hoe.

Éénentwintig

7.5.17



Gisteren zat ik in de sushi today waar er 4 monden tegelijkertijd 'ja' zeiden op de vraag of we bekend waren met het concept en één persoon de drank bestelling gelijk op zich nam. '3 Zoete witte wijn, 1 droge en een fles water, spa blauw, met 4 glazen erbij.' (Ik voel me soms nog steeds 16 met mijn zoete witte wijn maar don't care). De ander was ondertussen al de eerste ronde aan het invullen - het was al bekend dat iedereen nummer 77 (beef tipanyaki), 30 (californiaroll), 32 (ebi tempura), 53 (krabsalade) wilde en ik nog een tamago erbij wilde, E. de gekruide garnalen, R. de maguro en L. het bij 4 gerechten deze ronde hield. Ik moet altijd lachen wanneer ik unagi lees onder het kopje nigiri want friends. (Bij deze dus het halve menu. Aanrader hoor jongens!)
Designed by Lei Lubigan